Sołectwa z Gminy Gręboszów

Powiększ tekst: A A A

Sołectwo Ujście Jezuickie

 

 

Sołectwo Ujście Jezuickie  jest jednym z 15 sołectw gminy Gręboszów
Powierzchnia Ujścia Jezuickiego wynosi 430,94 ha
Na dzień 27 kwietnia 2017 r. sołectwo Ujście Jezuickie zamieszkiwało 362 osoby.

.

 

 

Sołtys
Józefa Kogut

 

 

Rada Sołecka
Zbigniew Dudek
Jerzy Misterka
Marian Sambor

 

Statut sołectwa
PDF

Pobierz plik w formacie PDF

Program do odczytywania plików pdf [pobierz]

 

Historia

 

UJŚCIE JEZUICKIE (ok. 370 mieszk.) – (Usce — 1359, Usczye — 1470-80). Obecna nazwa wsi ukształtowała się dopiero w wieku XVIII. Powierzchnia wsi wynosi 4,31 km2. Leży przy ujściu Dunajca do Wisły na północny-zachód od Gręboszowa. Wieś położona jest na średnich wysokościach 170-175 m n.p.m.


    Choć wymieniona w źródłach po raz pierwszy z roku 1359, to jest to bez wątpienia jedna z najstarszych wiosek w gminie, istniała z całą pewnością połowie XII wieku mocno związana z kasztelanią wiślicką. Nazwa i położenie (ujście Dunajca do Wisły) wskazuje, iż pełniło ono ważną funkcję w żegludze po Dunajcu i Wiśle. Najprawdopodobniej znajdowała się tu przystań rzeczna. Wieś od początku istnienia do 1772 roku należała do parafii śś. Szymona i Judy Apostołów w Opatowcu.


    Pierwszymi właścicielami Ujścia (co najmniej od 1238 roku) byli Gryfici. Występują oni tutaj jeszcze na początku XIV wieku. Ich sukcesorami w Ujściu byli przedstawiciele rodu Półkoziców.


    W roku 1359 na prośbę Świętochny, wdowy po Henryku kasztelanie wiślickim, król Kazimierz Wielki przeniósł wieś z prawa polskiego na średzkie prawo niemieckie. Powstaje folwark rycerski.


    Ujście wymienia Jan Długosz w Liber Beneficiorum. Wieś należała wtedy do Warsza herbu Rawicz (Rawa). We wsi były łany kmiece, role zagrodników, karczmy, młyn i folwark rycerski.


W roku 1504 benedyktyni tynieccy nabyli od Piotra Otwinowskiego połowę Ujścia i przyłączyli do dóbr opatowieckich. Dodatkowo wykupili od niego prawo przewozu przez Wisłę.
Lustracja dóbr woj. sandomierskiego z roku 1579 stwierdziła, że wieś ma dwóch właścicieli: pierwszego — Stanisława Ligęzę, który miał tu 5 kmieci na 2 ½ łana, 1 zagrodnika z rolą, 2 komorników z bydłem, 2 komorników bez bydła; i drugiego — opata benedyktyńskiego klasztoru w Tyńcu, z tym, że tę część wsi dzierżawił niejaki Zborowski. W tej części było 6 kmieci na 3 łanach, 1 zagrodnik z rolą i 1 komornik. Z całą pewnością we wsi były karczmy, młyn, przystań na Wiśle lub Dunajcu. Była tu też przeprawa promowa oraz murowane spichlerze, gdyż źródła z tego okresu wspominają o ich zalewaniu w czasie powodzi.


Na przełomie XVI i XVII wieku drogą koligacji małżeńskich z Ligęzami część wsi znalazła się w posiadaniu hrabiów Tarnowskich.


W roku 1622 ówczesny współwłaściciel wsi — Gabriel hr. Tarnowski nadał jezuitom kościoła św. Piotra i Pawła w Krakowie część Ujścia oraz wioski Karsy, Wola Karska i Lubiczko. Ten stan posiadania jezuitów utrzymał się do kasacji zakonu w roku 1773. Stąd też drugi człon nazwy wsi. W roku 1777 od władz austriackiej (tzw. Kamery) wieś kupił Franciszek Wodzicki herbu Leliwa.


Na początku XIX wieku dobra gręboszowskie (w tym: Ujście Jezuickie) odkupił od sukcesorów Wodzickich — Przerembskich — gen. Józef Bonawentura Załuski.   Po roku 1815 władze austriackie zbudowały w Ujściu Jezuickim komorę celną.

    W końcu XIX wieku wieś należała do Jadwigi hr. z Załuskich Kwileckiej, a sama wieś składała się z 65 domów i liczyła 363 mieszkańców (w tym: 24 Żydów). W posiadłości tabularnej (majątku) było 5 domów i 47 mieszkańców.